See Bloggers 2017 – jak ciężko być blogerem. W punktach.

 

Tegoroczna edycja See Bloggers była trzecią konferencją blogową w moim długim życiu, po WroBlogu i po Blog Conference Poznań. Była też największa, a że przecież zorganizowanie imprezy tej wielkości i rangi kosztuje masę pracy, energii kinetycznej, dynamicznej oraz spoczynkowej, więc nie ma dziwne, że blogerzy w niej biorący musieli trochę swój udział odpracować. I tutaj moi drodzy na jaw wychodzi, jaka to ciężka robota jest. A że ja z natury jestem leniwy, to i widać blogerem sławnym nie zostanę. Zawsze już będę blągerem żebrolajkowym bez szans na lans. Bu.

I dlatego moi drodzy, zanim zdecydujecie się postawić na karierę światowej sławy blogera poczytajcie poniżej, jak wiele umiejętności musicie posiąść, ile wyćwiczyć sprawności, których nie posiadają ludzie tzw. „normalni” oraz czego się musicie nauczyć (dla ułatwienia w punktach). Bo ja na ten przykład jeszcze tego nie umiem i wątpię, czy w tym wieku już się nauczę. Zawsze już będę blągerem żebrolajkowym bez szans na lans. Bu.

 

1. Trzaskanie milionów fotek. I miliardów samojebek.

Pierwsza i najważniejsza z blogerskich umiejętności. Przyznam się bez bicia, że pierwszą część opanowałem w stopniu mistrzowskim i spokojnie mógłbym konkurować z tymi wszystkimi, którzy robili zdjęcia identyfikatorom, sobie, budynkowi, sobie, leżakom, sobie, jedzeniu, sobie, slajdom, sobie, pizzy z rukolą, sobie, wegetariańskim kosmetykom, sobie, różowym balonikom, sobie, kanapkom z serem i szynką, sobie oraz oczywiście sobie. Na całym See Bloggers, przez dwa dni trwania konferencji przybyło mi łącznie aż 14 zdjęć (nawet nie mam fajnego na zajawkę), z czego dwa zrobiła Karolina, kiedy obściskiwałem Mikołaja za gratisowe pudełko ciastek. Nie pytajcie – o tym jest następny punkt.

Mikołaj z ciachem 🙂 #finskieciacho #nordic #seebloggers #seebloggers2017 #gdynia

A post shared by Jacek eM (@dizajnuch) on

2. Zachowanie wzmożonej czujność w obliczu sponsorów…

…bo nigdy nie wiadomo, kiedy i jakie hasztagi trzeba wrzucić, żeby dostać jakieś fanty w stylu ciastki, herbatki, kosmetyki czy cukierki. Nie załapałem się na herbatę. Ani na cukierki. Ani na kosmetyki antyalergiczne. Ani na kartę do czegośtam, która robi cośtam. Załapałem się za to na wegetariańskie kosmetyki bez glutenu za zrobienie zdjęcia pędzla. Nie, nie swojego pędzla. I nie, nie dla siebie. Zlitowała się tez nade mną Niewyparzona Pudernica, jak zobaczyła jaka ze mnie cipa, bo nic nie wyhaczyłem i oddała mi musująca glinkę do twarzy. Też nie mojej.

3. Posiadanie silnych rąk i kręgosłupa.

Niektórzy poprzedni punkt doprowadzili do poziomu niedostępnego nie tylko przeciętnym nie-blogerom, ale także i nieprzeciętnym blogerom. Oraz przeciętnym blogerom. Rekordziści dzwonili do Ubera i pytali, czy poza helikopterami mają też w ofercie wózki widłowe, bo nie dawali rady dźwigać tych wszystkich toreb, darmowych długopisów, trzymadełek na wizytówki, paczek rukoli z ekologicznie hodowanym fenkułem, smyczek, cukierków musujących, glinek do twarzy być może tez musujących, trzymadełek na trzymadełka do wizytówek, puszek z dziwną cieczą i butelek z darmową wodą (Co trzeba zrobić, żeby dostać puszkę? Nic?!?! To ładuj pani do reklamówki ile wlazie! #truestory). Pozdro dla kolesia, który ładował talerze do siaty, kiedy myślał, że nikt nie patrzy.

 

4.  Oraz silnego żołądka.

Jeśli wydaje Wam się, że tylko woda jest friko na takich imprezach, to macie rację – wydaje Wam się. Wiadomo, że blogerzy to biedaki, więc nie ma bata, żeby byli zadowoleni, jeśli im się nie zapewni darmowego żarcia. Najlepiej takiego, żeby ładnie wyglądało na Insta, bo przecież blogerowi mniej chodzi o to, żeby coś zjeść, a bardziej o to, żeby pokazać innym, co je. A jak dodasz do tego szwedzki stół śniadaniowo-obiadowo-przekąskowy, to się robi niebezpieczne combo, które nie każdy przetrzyma. A może właśnie zakotwiczenie na długie godziny przy paśniku pokazuje, który to bloger-amator, a który bywały jest na takich imprezach? Pozdro dla laski, która ładowała paczki sałaty, kiedy myślała, że nikt nie patrzy.

 

5. Oraz orientacji w przestrzeni i mistrzowskiego balansu ciałem.

Niektórym nie wystarczało uwiecznianie całej imprezy statycznie na pierdyliardzie samojebek. Niektórzy musieli przekazać potomności przekaz video. Stąd myślę, że za rok do Oskarów pretendować będzie polski paradokument pod tytułem „Hejka kochani, właśnie wchodzę do restauracji”, który będzie walczył o statuetkę z innym paradokumentem „Hejka kochani, właśnie wychodzę do restauracji”. Ten drugi zawiera mnóstwo katastroficznych wątków oraz stawia pytania o przyszłość ludzkiego gatunku, bo koleś w rurkach, który go nagrywał zajebał piszczelem w leżak i wygrzmocił się jak przecinak, a następnie delikatnie popłakał. Ciekawe, czy to wrzucił na yt?

 

6. Oraz zdrowej wątroby i silnej głowy do picia.

Tuż przed prelekcją Łukasza Jakóbiaka, który już od jakiegoś czasu szuka sponsorów na większą chatkę, ale ciągle mu nie idzie, spotkałem mojego internetowego brata bliźniaka, czyli Pigouta. Po kilkudziesięciu minutach oglądania kawalerki z obitymi meblami z Ikei (serio Łukasz, weź no daj ten regał na książki do naprawy, bo masz narożnik obity i słabo to wygląda) postanowiliśmy zmienić trochę lokal i przedyskutować, który z nas jest tym przystojnym, a który za to bardziej ładnym.

W knajpce obok okazało się, że nie robią normalnego jedzenia, co pasowało tym wszystkim właścicielom rurek i dziwnych czapek stojącym w długaśnej kolejce, ale nam jakoś średnio. Dodatkowo wegańską pizzę z rukolą robi się widocznie dużo dłużej, niż normalną, bo kolejka jakoś za bardzo nie chciała maleć, a nawet vice versa. Podjęliśmy więc męską decyzję, że wejdziemy trochę w chmielowy hurt. Przy okazji wyszło też na jaw, że Pigout jako jedyny mnie czyta, więc wypadałoby się odwdzięczyć i tym samym pierwszą skromną piwną porcję zapodałem ja. Miła pani dorzuciła nam w pakiecie tacę i otwieracz do butelek. Kiedy zawartość flaszek zniknęła, to Pigout poleciał do baru po browarki, bo okazało się, że z kolei ja jako jedyny kupiłem jego książkę. Wiecie, jakby nie blogerzy, to ci inni blogerzy by padli, bo poza tymi innymi blogerami nikt nie zagląda do tych pierwszych. Chyba nadużyłem słowa „bloger” w jednym zdaniu, nie?

See Bloggers

Tak wyglądała pierwsza część naszej piwnej biesiady. Druga wcale nie byłą skromniejsza.

 

7. Zachowanie czujności również w obliczu celebrytów…

…bo głupio tak nie wiedzieć, że ktoś jest ubrany jak kosmita nie dlatego, że dorwał się do szafy własnej matki, w której własne dziecko pochowało nielubiane śpiochy, a babcia kapelusze i że kot mu wpierdolił skarpetki, tylko dlatego, że to stylista i wyznacza nowe trendy. Albo stylistka. Okazuje się też, że stylizacji można również poddać twarz. Tak w stylu Michaela Jacksona. I to ponoć jest fajne.

 

8. Oraz odwagi i przytomności umysłu.

Obiecałem sobie, że jak spotkam Magdę z Krytyki Kulinarnej, to zrobimy sobie wspólną samojebkę z dziubkiem i niestety spękałem. Nie wiem, czy moja alkoholizacja i tym samym delikatne kłopoty percepcyjne są tu okolicznością łagodzącą. Albo fakt, że Magdy nie namierzyłem z powodu powyższego. No nic, obiecuję nadrobić, tylko wcześniej walnę sobie na odwagę. Dawkę mniejszą, niż 7 piw. No i kiedy opanuję do końca punkt pierwszy.

 

Opanowanie tych umiejętności Wam wystarczy.

Tak na początek.

 


About Jacek eM

view all posts

Mąż, ojciec i projektant wnętrz. Fotograf-amator i wannabe bloger. Właściciel niewyparzonego jęzora i poczucia humoru w stylu noir. No i na wieczystej diecie...

  • Pingback: „Świnia ryje w sieci, czyli z pamiętnika hejtera” PigOut - recenzja książki w #6na1 | dizajnuch.pl - blog faceta o rzyci...dizajnuch.pl – blog faceta o rzyci…()

  • rademachera

    Leżę 🙂 Dupa ze mnie, nie bloger, ale dla takiej imprezy pozwoliłabym się na łyso ogolić. Tam też 😉
    Albo dla takiego towarzystwa…

    • Powiem Ci w tajemnicy, że nie musisz, wystarczy przyjechać 🙂

      • rademachera

        A może kiedyś się skuszę. Zobaczyć to ZOO na żywo… Zdaje się że dużo radości bym miała 3:)

  • Ekstra. To znaczy, że mnie także czeka los blągera żebrolajkowego bez szans na lans. Witaj w klubie! 😀

  • W życiu nie byłem na żadnym oficjalnym zlocie blągeruff. Natomiast raz na jakiś czas staram się zapoznawać tego czy owego tak całkiem prywatnie, bez samojebek i bez jumania fantów. Albowiem chociaż może to brzmieć kompletnie wariacko, bląger to taki sam człowiek jak każden inien.

  • Monika Fiszer

    hyhy, tekst dobry jak zawsze, mnie właśnie takie imprezy odstraszają, poza tym jeszcze mnie wkurza, że potem to trzeba hurraoptymistycznie opisać na blogu (albo tak jak Ty, w swoim stylu) a mi to nie pasuje 🙁

    • Nie trzeba, zawsze można podrzeć łacha. Albo nie pisać nic.
      Impreza była świetna, ale najważniejsi są ludzie, których tam poznajesz 🙂

      • wypada jednakowoż napisać. Czasem nawet się zdarzają takie wymogi – ja ostatnio byłam na imprezie blogerskiej, i po miesiącu zostałam napomniana, że jeszcze nie mam na blogu relacji, bo gdzieś tam nie dopatrzyłam w mailu, że był taki warunek udziału 🙁

        • O popatrz, nawet nie sprawdzałem, czy tu aby tak nie było. Zawsze można napisać relację bez relacji, jak u mnie 🙂

  • Ja wymiękam przy pierwszym punkcie, więc utwierdziłem się w przekonaniu, że żaden ze mnie bloger…. Czasami dopada mnie wielka ochota, aby pojechać na jakąś imprezę blogerską, ale mam zdecydowanie większy fun czytając twoje relacje 🙂

    • Ja traktuję takie imprezy właśnie jak okazję do poznawania osobiście ludzi, których znam z netu. Ok, prelekcje też, szkolenia też, ale to ludzie są najważniejszą wartością takich konferencji.
      Patrząc na Twoje zdjęcia punkt pierwszy Ci zaliczam awansem 🙂

      • A czy na tak dużych imprezach (zdaje się 2000 ludzi) łatwo jest poznawać ludzi? Zawsze wydawało mi się, że im większy tłum, tym większa anonimowość, ale może jestem w błędzie?
        Zaliczasz mi punkt pierwszy, a ja nawet nie mam żadnego zdjęcia pizzy z rukolą, a z sobą samym też niewiele? 🙂 🙂 🙂

        • Da się – paradoksalnie ta anonimowość pomaga, bo siadasz, gadasz i nie zwracasz uwagi na innych.
          Pizza z rukolą tym wszystkim cudom, które fotografujesz ran niegodna całować :))

          • ja lubię pizzę z rukolą, ale nie musi być wegańska, może mieć gluten, choć wolę bez kiełbaski

  • Niestety wszystko co tu napisałeś to prawda i cysta prawda, jednakowoż żałuję że się z Wami nie napiłam 🙁
    ps. Kurde ja też kupiłam jego książkę, a potem dostałam darmoszkę – chyba powinnam kupioną zwrócić co nie? 🙂

  • O matko, ta fota z Mikołajem mnie rozwaliła XD

    • Mikołaj też prawie zleciał 🙂

      • A ja sobie fotki z nim nie zrobiłam 🙁 Myślisz, że się obraził za to i nie odwiedzi mnie w tym roku? 😀

  • Ja jebię! Serio ludziska pojechały na konfę blogerską gifty jumać?! Quo vadis świecie?

  • No i nawet jeśli gdzieś we mnie tliły się iskierki chęci zauczestniczenia w takim cyrku, to już zgasły. Bo spotkać się z zacnym autorem bloga Dizajnuch to myślę, że można i poza takimi uroczystościami na drugim końcu kraju, o!
    Bo obawiam się, że gdyby jeszcze do nas dosiadł się Pigout, to już po kilku napojach chmielowym bym już leżał upodlony pod stołem, ale za to jaki szczęśliwy!
    Z darmochą to jest jakaś plaga (nasza narodowa?). Ostatnio u znajomej mogłem sobie wybrać herbatkę, którą mi zaparzy, dlaczego mi ona wyglądała jak zajumana z bufetu śniadaniowego w jakimś hotelu? Czyżby pudełko „catering”, to była nazwa sklepu internetowego? 😉

    • Cholera weżcie mnie ze sobą obiecuję nie podpijać piw bo ja tylko wódke toleruję. ps. jednak trochę mi żal że tam nie byłam obejrzałabym sobie te wszystkie dziwne ludzie 🙂

      • Spoko, flaszkę przyniosę z dedykacją 😀
        Mną od wąchania kapsli z cięższych trunków już „miota jak szatan” 😉
        Też bym obejrzał, a ten co pisze? Że naście fotek zrobił (z czego pewno połowę z dziubkiem selfie przy pisuarze) 😛 czyli z filmorelacji nici…

      • No parę gwiazd, gwiazdeczek i gwiazduniek było. Z przewagą tych modowo-urodowych, które nawet sałatkę jedząc pozowały i rozglądały się, która kamera je bierze. Na szczęście to była mniejszość 🙂

    • Zastanawiam się, czy takie buractwo przy darmowych paśnikach (i nie tylko) to jedynie polska domena, czy po prostu ludzka? Bo różnych olinkluziwach widziałem sporo razy przedstawicieli różnych nacji i nie tylko ze wschodu.

      Wiesz, ten browarek to jakoś tak sam z siebie wyszedł naturalnie, a potem tylko licznik się kręcił i zatrzymać nie mógł 🙂

      • Nie, po prostu ludzka. Ale jest dość wyraźna granica pomiędzy „darmochą”, z której się korzysta a przytuleniem czyjegoś sprzętu 😉

        • I do tego moim zdaniem oczywista – ok, pożebrzesz trochę, to coś dadzą. Żenua lekkie, ale mieści się w konwencji takiej imprezy, ale jumanie?? Ręce i nogi opadają…

  • Pijaczyny 😛 😉 A Ty już fejmem jesteś wiec nie pierdol :).
    A ja jestem w szoku, że tyle kradzieży tam było?! Zal.pl

    • Nom, podeszła do mnie jedna osoba, której nie kojarzę. Co prawda gość zapytał, czy nie wiem gdzie dają wodę, ale fakt jest faktem – jestem rozpoznawalny 🙂

      Serio, ludzie ciągnęli co nie było przymocowane do ziemi. Chyba, że to taka promocja 🙂

  • Najgorzej to było rano wstać.

    • Ja z powodu różnych powodów zwinąłem się bardzo wcześnie, więc nie było tak źle.

  • A ja umieram z wściekłości 👹 bo jestem gapa. Mieszkam w Gdyni a o see blogers nie słyszałam 🙁

    • A widzisz, to teraz już wiesz 🙂
      Do zobaczenia za rok, chyba, że się zgłosisz na WroBlog 🙂

      • Raczej za rok 🙂 bo za miesiąc w Mielnie będę na BlogMatters 🙂

        • Matko, ileż tych konferencji jest. Jakby człowiek chciał wszystkie obskoczyć, to nic innego by nie robił, tylko jeździł 🙂

  • Szymon | pomensku

    Bo z blogerami to jest trochę tak, jak z iskaniem się małp. Małpy się iskają, wyciągają te robaczki z sierści i jest to niewątpliwie słodkie. Najniższe w hierarchii małpy iskają te nieco zacniejsze, zaś te nieco zacniejsze iskają te wyczesane w kosmos. Te wyczesane w kosmos konkurują znów o to, by móc poiskać samca alfa. Albo pierwszą nałożnicę samca alfa. I każda z tych małp bardzo chce poiskać tę ważniejszą. Ale, co oczywiste, nie chodzi tu o sprawienie drugiej małpie przyjemności. Iskanie jest niezbędne, aby wdać się w łaski stada i być samemu iskanym w przyszłości. Win-win.

    Gorzej, jeśli blogerzy są golcami. Golce to takie małe zwierzątka przypominające męski organ, które non stop drążą w ziemi tunele. Tunele drążone są przez niemal wszystkie golce, które uwijają się jak w ukropie. Wszystkie, z wyjątkiem kilku, które nie robią nic. Obdarowywane są zaś z każdej strony giftami, więc jedyne co robią, to odpoczywają i tyją. I moglibyśmy pozazdrościć tym utuczonym golcom sielskiego życia, gdyby nie jeden fakt. Mianowicie, gdy nadchodzi pora deszczowa i nadchodzi widmo zalania tunelu… zapycha się nimi dziury. 😀

    • Ja myślę, że w świecie blogerów taki utuczony golec raczej sobie zapcha dziurę setką tych chudzieńkich. I jak zwykle na tym brutalnym świecie złe jest to tylko wtedy, kiedy to nie Ty siedzisz w mokrej dziurze 🙂

    • I pojęcie „zapchajdziura” nabrało innego znaczenia 😀

  • Andrzej Bronk

    Nie jest prawda jakobyś był jedyną osobą ktora kupiła ksiązke PigOut-a, nie jest tez prawda, ze tylko on Ciebie podczytuje (czego dowodem jest ten wpis). A jesli chodzi o ksiażke to mam dokumentacje foto z naszego spotkania i nie zawaham sie jej uzyc. Uwierz mi, nie chcesz tego 😛

    • No to ja już nie wiem. To my tak z sympatii piffkowaliśmy? :)))

      Yyy, że foto ze spotkania Waszego z Pigoutem to wiem, ale czy nie daj to Boziu mnie uchwyciliście?? Usuń szybko, bo moja gęba przepala kliszę 😉

  • Wychodzi na to, że robienie samojebek w biegu jest wysoce szkodliwe. Co i rusz ktoś zalicza zębami beton 😉